Elders is het ook…afval

Cradle to Cradle. Hype of Toekomst

Centre Céramique, Maastricht

9.12.08 – 21.02.09 (Meer informatie)

Sinds VPRO’s Tegenlicht twee jaar geleden een documentaire uitzond over het Cradle to Cradle-concept van chemicus Michael Braungart en architect William McDonough is in Nederland ogenschijnlijk een kleine revolutie uitgebroken. Minister Cramer integreerde C2C in haar beleidsplannen en de stad Almere plande een hele wijk volgens de C2C regels. Maar vooral Limburg raakte in de ban van de twee progressieve denkers. Tal van beleidsmakers, ondernemers en vormgevers in Limburg begonnen na het zien van de Tegenlicht film met cradelen. In een tentoonstelling in het Centre Céramique in Maastricht wordt bekeken wat bedrijven en overheden in Limburg inmiddels met C2C hebben gedaan. Is C2C het nieuwste buzzword, of heeft het echt toekomst?

In 2002 publiceerden Braungart en McDonough hun ideeën over radicaal duurzaam produceren in hun bestseller Cradle to Cradle: Remaking the Way We Make Things. Het basisidee is dat alle onderdelen van een product of biologisch afbreekbaar moeten zijn (zoals een stuk fruit dat is) of dat de onderdelen weer gebruikt worden in een volgend productie proces (zoals bij glas). Zo zal er nooit restafval overblijven. Alle grondstoffen van een product blijven in de cyclus (“wieg tot wieg”). Anders gezegd, door spullen weg te doen creëeren we geen afval, maar juist ‘voedsel’ voor nieuwe producten.

Elders is het ook… Yes, We Can!

Nagorno Karabach – Deel 1

Een koe graast op een verwoeste begraafplaats in Shusha, Nagorno Karabach (foto: Dirk Jan Visser)

Op 16 oktober 2008 trouwden 700 stellen tegelijkertijd in Nagorno Karabach. Op initiatief van de Russisch-Armeense zakenman Levon Hairapetian werden de stellen beloond met een mooi zakcentje, een koe en een feest in het stadion van Stepanakert. De echte beloning voor de kwetsbare proto-staat moet over een maand of negen zichtbaar worden.

Trouwen voor 750.000 Armeense dram (zo’n 2500 dollar) en een koe. Ik ken stellen die voor minder de stap zouden nemen. Onlangs trouwde een vriend van mij op Terschelling. Op woensdagochtend, tien uur stipt. Alleen dan geldt het speciale kortingstarief. Nu ligt Terschelling voor velen niet bepaald naast de deur, maar Nagorno Karabach is toch een paar stapjes verder. Bovendien is mijn vriend een blonde Drent en zijn vrouw een Veluwse, dus voor de koe kwamen ze toch al niet in aanmerking. Jammer. Ik had het wel willen zien.

Jorie Horsthuis schreef onlangs in De Groene Amsterdammer  een artikel over het wonderlijke huwelijksspektakel in de Zuidelijke Kaukasus. Het is niet het eerste kunststukje van zakenman Hairapetian in de regio. Zo ontdekte ik in de herfst van 2006.

Elders is het ook.. crisis

Hoe erg is de economische crisis? Een goede testcase is het Chinese schiereiland Macau, ook wel bekend als het Las Vegas van Azië. Sinds eind jaren negentig maakt de voormalige Portugese kolonie een stormachtige economische groei door, met name door de liberalisering van de casinomarkt. Grote Amerikaanse casino’s investeerden en verdienden de afgelopen jaren miljoenen in Macau, maar hebben het nu moeilijk.

The Grand Lisboa. Foto: JV

Als je de Portugese erfenis niet meetelt, is er maar weinig echt oud op Macau. Vergelijk maar eens een foto uit 1960 met nu. Tot eind jaren negentig was Macau een rustig schiereiland dat bekend stond om twee dingen: het viel onder Portugees bestuur en het was de enige plek in heel China waar gokken (in casino’s) legaal was. Eind jaren zestig stond er welgeteld één casino, en daar bleef het zo’n dertig jaar lang bij. Tot de machtsoverdracht van Portugal aan China. De volksrepubliek besloot in 2002 dat ook buitenlandse casino’s zich mochten vestigen op Macau. En dit heeft gezorgd voor een totale metamorfose. Er kwamen zoveel nieuwe casino’s bij, dat het schiereiland nu bekend staat als het Las Vegas van Azië. Sterker nog: Sinds twee jaar is de casino-omzet in Macau hoger dan die in Las Vegas; ruim 10 miljard dollar.  

Elders is het ook… pokeren

Nagorno Karabach – Deel 2

Jongetje in de verwaarloosde moskee van Shusha (foto: Dirk Jan Visser)

“Over tien jaar ziet Karabach er net zo uit als bij jullie”, aldus Karen Ohanjanyan, mensenrechtenactivist in de hoofdstad Stepanakert. Zijn pokerface kon de ironie van de opmerking niet verhullen. In realiteit is Nagorno Karabach een gemiltariseerd protostaatje in de Zuidelijke Kaukasus, dat formeel nog altijd binnen Azerbeidzjaanse soevereiniteit valt. De Karabach Armeniers doen er alles aan om positiviteit uit te stralen, maar dit kan nauwelijks verhullen dat de inwoners nog altijd gedreven worden door angst.

In de afgelopen tien jaar is het culturele landschap van Nagorno Karabach radicaal gewijzigd. Er is sprake van selectieve wederopbouw, waarbij Armeense culturele symbolen worden gerestaureerd en Azerbeidzjaanse ruïnes bewust worden genegeerd. De stad Shusha (inmiddels omgedoopt tot het Armeense Shushi), eens de regionale multiculturele hoofdstad is hiervan een sprekend voorbeeld. Tussen de kapotte huizenblokken en de afbrokkelende moskee staan twee fonkelnieuwe Armeense kerken te schitteren in de zon. Aan de rand van de stad kijkt een rijtje Engels aandoende prefab woningen uit op een verwaarloosde begraafplaats. Aan de restanten van de moskee is te zien, dat dit ooit een van de pronkstukken van Shusha moeten zijn geweest. Nu spelen kinderen er verstoppertje.

Elders is het ook… van start!

 

'Voorstellen Nieuwe Symbolen van Nederland'. Een ontwerp van grafisch vormgever Annelys de Vet.

Elders is het ook klote. 

Elders is het ook genieten.

Elders is het ook crisis.

Elders is het ook relaxed.

Elders is het ook grijs en donker.

Elders is het ook verrassend lekker weer.

Elders is het ook heel vreemd.

Elders is het ook als bij ons.

Elders is het ook waar een vlinder in China een orkaan in New Mexico veroorzaakt.

Waar is elders?

Dit blog biedt een podium voor verhalen uit alle windstreken, dichtbij en ver, met een vleugje actualiteit en de nodige distantie.