Elders is het ook… De Tree Climber (Detroit 2)

Het inwonersaantal van Detroit is in de afgelopen decennia gedaald van 1,8 miljoen naar zo’n 900 000. Dit maakt Detroit een van de grootste krimpende steden ter wereld. De krimp ging niet ten koste van het oppervlakte van de stad, maar vooral van tienduizenden huizen. Hierdoor is Detroit zonder twijfel een van de groenste steden ter wereld: bijna 30% van Motorcity is groen.

Wie door Detroit rijdt ziet dus vaak meer grasland dan huizen. De stad die ooit symbool stond voor industrie en het moderne leven – de stad had de eerste snelweg en het eerste winkelcentrum – wordt nu langzaam weer ingehaald door de natuur. De ‘greening of Detroit’ is een fenomeen. Tuinieren is hier hot, en allerlei mensen verdien hun geld in de groene economie.

Kevin Bingham is een boomklimmer. Hij kwam 5 jaar geleden naar Detroit en begon hier als freelance boomklimmer. Een boomklimmer is iemand die zonder technische hulpmiddelen in bomen klimt om bijvoorbeeld dode bladeren weg te halen of takken te verwijderen.Kevin heeft elk week een paar klussen. Voor een dag werk krijgt hij soms wel 600 dollar.

Hoe wordt je een boomklimmer? “Ik klim al mijn hele leven in bomen. Ik heb ook een tijd aan bergbeklimmen gedaan, maar dat is me te competititief. Met boomklimmen gaat het niet om hoog je klimt, maar om hoe goed je met de boom omgaat.” Kevin is een van de weinigen die met bomen werkt zonder heftruck. Hij heeft zelfs geen spikes onder zijn schoenen. “Ik beschouw hen niet als echte treeclimbers,” stelt hij, “zij beschadigen altijd de boom waarmee ze werken.”

Kevin is een van de beste boomklimmers van de VS. Hij is kampioen van Michigan en gaat binnenkort namens de staat naar het wereldkampioenschap boomklimmen in Rhode Island. De wedstrijd bestaat uit vijf verschillende disciplines, van snelklimmen tot een reddingsactie. Dat laatste vind Kevin het leukst. “Daar moet je echt je hersens bij gebruiken.”

Kevin kwam naar Detroit om als boomklimmer te werken. “Ik hou van de natuur, maar groeide op in de stad. Ik ben ook echt een stadsmens. In Detroit vond ik de ideale combinatie.”

Naast zijn werk heeft Kevin een grote tuin waar hij groenten verbouwd, samen met zijn drie buren. In totaal zijn vier huizen in zijn straat bewoond. Voor de rest is het groen. Toch blijft het de grote stad. Haaks op de straat van Kevin loopt een weg waar alle heroïne prostituees in Detroit langs de weg staan. Op weg hiernaartoe kwam ik langs een van hen. “You need company?”

100 meter verder staan we op het erf van Kevin. Er lopen ook een stuk of 10 kippen. “Eigenlijk moet je een vergunning hebben voor het houden van kippen, maar er is in Detroit nauwelijks controle. Daarom hou ik van deze stad. Het voelt als het platteland maar dan minder saai.”

(JV)

Kevin Bingham - Foto Leon Hendrickx

 

Elders is het ook…heartbreaking (Detroit)

Detroit is een stad gebouwd voor 2 miljoen mensen. Die woonden er ook, zo rond 1950. Sindsdien is de stad aan het krimpen. Tenminste, het aantal inwoners daalt. Eerst vluchtte de blanke middenklasse naar de voorsteden, en snel daarna sloten de autofabrieken in Detroit hun deuren met een verdere leegloop als gevolg. En het voormalige Motor City heeft ook al langer dan gemiddeld te maken met de hypotheekcrisis. Resultaat: 50.000 lege huizen, 40.000 hectare Urban Prairie en nog maar 800.000 zielen in deze kolossale stad.

Maar het is geen eenrichtingsverkeer. Er zijn mensen die juist nu naar Detroit verhuizen. Omdat je een huis kunt kopen voor 500 dollar. Omdat je hier gratis een moestuin van een hectare kunt beginnen. Omdat er mensen zijn die in een Ghostbusters auto door de buurt rijden op zoek naar huizen om te renoveren om zo de buurt levendig te houden.

Elders is het ook is deze week in Detroit om deze nieuwe pioniers te ontmoeten!

Fietsend door de steeg tussen twee huizenrijen – waar bewoners hun vuilnisbakken stallen en waar honden blaffend tegen het hek van de achtertuin springen – stuitten we bij toeval op het huis van Dmytro Szylak.
Meneer Szylak woont al een jaar of 40 in Detroit. Hij emigreerde hiernaartoe vanuit de Oekraïne, en werkte 32 jaar als technicus bij General Motors. Na zijn pensionering in 1996 begon hij aan een een enorm bouwsel in zijn achtertuin: ‘Detroit Dysneyland’. Een verzameling schilderijen, hobbelpaarden, mini-helikopters, relikwieën uit de Oekraïne en veel, heel veel propellors.

“You like propellors, Mister?”
“Very Much.”
Meneer Szylak zet ter illustratie van zijn fascinatie de grootste mini-helikopter aan. Hij glimlacht trots. Dan wijst hij op een kleine doos waarop staat ‘Free donations’. “People come here from all over the world. China. Germany.”

We doneren.

Meneer Szylak is niet heel bedreven in het Engels. Hij laat een kleine boekje zien dat een fotografe over zijn project heeft gemaakt. “I was also on internet,” zegt hij.
“You are an artist!”, roepen wij uit, “why did you work for GM for 32 years?”
“I am an engineer.”

Meneer Szylak houdt ervan dingen in en aan elkaar te zetten. Zoveel is zeker.

“Your family must be very proud of you!”
“My wife died 8 months ago. We were married for 50 years.”
Wij zeggen even niks.
“I am still very very sorry,” mompelt meneer Szylak.
19 propellors vullen de stilte met hun lawaai.
“You put me on the internet?”
“Yes, sir.”

Detroit Dysneyland - Foto Leon Hendrickx

(JV)

Elders is het ook….World Press Photo 2009

De Amerikaan Anthony Suau heeft de World Press Photo van het jaar 2008 gewonnen. De foto is uit maart 2008 en toont een politieagent die met getrokken wapen een huis doorzoekt. Het beeld is deel van een grotere reportage van Suau over de economische crisis in Cleveland, waar veel mensen noodgedwongen hun huis moesten verlaten omdat ze hun hypotheek niet meer konden betalen. De foto staat volgens de jury dan ook symbool voor de wereldwijde kredietcrisis in 2008, hoewel die pas in het najaar losbarstte.

Anthony Suau, USA, for Time

Dat is meteen ook de voornaamste reden waarom de jury deze foto uitkoos. Jury voorzitter MaryAnne Golon benadrukte vandaag dat je de foto moet zien in de traditie van World Press Photo waarbij het belangrijkste nieuwsfeit van het jaar wordt verbeeld in de winnende foto. Maar deze foto is tegelijk ook een breuk met de traditie, omdat er geen menselijk leed of gruwelijkheden te zien zijn en omdat het beeld verre van iconisch is. Hoogstens refereert de foto aan Amerikaanse actiefilms. Een spannende foto, dat wel.

Volgens jurylid Erin Elder uit Canada is dit exemplarisch voor een verandering in de persfotografie in het algemeen. “Persfotografen zijn momenteel op zoek naar een nieuwe beeldtaal, en deze foto markeert die zoektocht.” Ook de afgelopen twee jaarwinnaars van World Press Photo passen in deze trend. Twee jaar geleden fotografeerde Spencer Platt Libanese jongeren in een prachtige rode cabrio in de verwoeste straten van Beirut tijdens de oorlog met Israel. En vorig jaar won Tim Hetherington de hoofdprijs met een onscherpe foto van een vermoeide en schijnbaar wanhopige soldaat in Afghanistan. Geen bloed, geen tranen, maar vooral een beeld van de kleine gevolgen van het grote nieuws.

Maar toch heeft deze foto nog net iets meer uitleg nodig dan zijn voorgangers. De foto kan net zo goed in Irak, Rusland of Brazilië zijn gemaakt. En het huis op de foto lijkt op het eerste gezicht meer op een drugspand dan op een modale burgerwoning (dit komt overigens door inbrekers). Zo uit de context gehaald van Suau’s gehele fotoserie, die van de jury van World Press Photo de tweede prijs in de categorie Dagelijks Leven kreeg, zegt de foto bijna niets over de economische crisis.

Ironisch genoeg heeft de economische crisis ook effect op Suau zelf. In een interview met Photo District News zegt Suau, die in 1987 ook al de World Press Photo van het jaar won, dat hij door de economische crisis minder opdrachten krijgt. Ook gaat het met zijn vaste opdrachtgever Time niet goed. Verder vertelt hij aan PDN dat hij veel moeite moest doen om zijn verhaal over Cleveland gepubliceerd te krijgen. Zijn reportage waarmee hij nu een van de grootste prijzen in de fotojournalistiek heeft gewonnen, werd in eerste instantie alleen online gepubliceerd.

Elders is het ook.. crisis

Hoe erg is de economische crisis? Een goede testcase is het Chinese schiereiland Macau, ook wel bekend als het Las Vegas van Azië. Sinds eind jaren negentig maakt de voormalige Portugese kolonie een stormachtige economische groei door, met name door de liberalisering van de casinomarkt. Grote Amerikaanse casino’s investeerden en verdienden de afgelopen jaren miljoenen in Macau, maar hebben het nu moeilijk.

The Grand Lisboa. Foto: JV

Als je de Portugese erfenis niet meetelt, is er maar weinig echt oud op Macau. Vergelijk maar eens een foto uit 1960 met nu. Tot eind jaren negentig was Macau een rustig schiereiland dat bekend stond om twee dingen: het viel onder Portugees bestuur en het was de enige plek in heel China waar gokken (in casino’s) legaal was. Eind jaren zestig stond er welgeteld één casino, en daar bleef het zo’n dertig jaar lang bij. Tot de machtsoverdracht van Portugal aan China. De volksrepubliek besloot in 2002 dat ook buitenlandse casino’s zich mochten vestigen op Macau. En dit heeft gezorgd voor een totale metamorfose. Er kwamen zoveel nieuwe casino’s bij, dat het schiereiland nu bekend staat als het Las Vegas van Azië. Sterker nog: Sinds twee jaar is de casino-omzet in Macau hoger dan die in Las Vegas; ruim 10 miljard dollar.