World Press Photo 2010

De World Press Photo van het jaar 2009 is gewonnen door de Italiaanse freelance fotograaf Pietro Masturzo. Zijn foto toont vrouwen die ’s nachts uit protest vanaf hun dakterras over de daken van Teheran schreeuwen. Volgens de fotograaf is dit in Iran momenteel een veelgebruikte manier van protesteren tegen het regime. Het van de daken schreeuwen stamt uit de Islamitische revolutie van 31 jaar geleden. Luister hier naar de reactie van Masturzo op het winnen van de belangrijkste fotoprijs ter wereld.

Pietro Masturzo, Italy

Met deze winnaar volgt de jury de trend van de laatste jaren om geen schreeuwende iconische foto als winnaar te kiezen, maar een ‘stille’ foto die moeilijker te duiden is. Denk bijvoorbeeld aan de foto uit 2007 van Spencer Platt van Libanese jongeren in een rode cabrio in Beiroet. Of de onscherpe foto van een vermoeide soldaat van Tim Hetherington een jaar later. Kortom, geen duidelijke ‘in your face’ foto’s met bloed, dood en verderf maar een foto waarbij je het verhaal erachter moet en wil weten. “We were looking for an image that drew you in, took you deeper, made you think more – not just about showing what we already know, but something that asks more of us”, Aldus jurylid Kate Edwards.

Deze benadering is eigenlijk door de hele selectie heen te zien. De eerste prijs in de categorie General News singles, van Kent Klich, is eigenlijk een stilleven van een gebombardeerd huis in Gaza. En ook de eerste prijs singles in de categorie People in the News laat deze voorzichtige benadering zien. We zien de gevolgen van rellen in Kashmir, zonder het nieuwsgeweld open en bloot te aanschouwen. Kijk hier voor een overzicht van alle winnende foto’s.

De dominante dromerige, esthetische documentairefotografie komt het beste tot zijn recht in de categorie Daily Life; en dan vooral in de foto’s van Pieter ten Hoopen. De oud-winnaar (2008, ook Daily Life) kreeg maar liefst twee prijzen van de jury voor zijn fotoverhaal over het Amerikaanse dorpje Hungry Horse.

Een van de leukste foto’s is die van een zondagse picknick in Mozambique. Mooi om een van de armste landen ter wereld ook eens op een andere manier gerepresenteerd te zien.

(JV)

Joan Bardeletti, France

Elders is het ook….World Press Photo 2009

De Amerikaan Anthony Suau heeft de World Press Photo van het jaar 2008 gewonnen. De foto is uit maart 2008 en toont een politieagent die met getrokken wapen een huis doorzoekt. Het beeld is deel van een grotere reportage van Suau over de economische crisis in Cleveland, waar veel mensen noodgedwongen hun huis moesten verlaten omdat ze hun hypotheek niet meer konden betalen. De foto staat volgens de jury dan ook symbool voor de wereldwijde kredietcrisis in 2008, hoewel die pas in het najaar losbarstte.

Anthony Suau, USA, for Time

Dat is meteen ook de voornaamste reden waarom de jury deze foto uitkoos. Jury voorzitter MaryAnne Golon benadrukte vandaag dat je de foto moet zien in de traditie van World Press Photo waarbij het belangrijkste nieuwsfeit van het jaar wordt verbeeld in de winnende foto. Maar deze foto is tegelijk ook een breuk met de traditie, omdat er geen menselijk leed of gruwelijkheden te zien zijn en omdat het beeld verre van iconisch is. Hoogstens refereert de foto aan Amerikaanse actiefilms. Een spannende foto, dat wel.

Volgens jurylid Erin Elder uit Canada is dit exemplarisch voor een verandering in de persfotografie in het algemeen. “Persfotografen zijn momenteel op zoek naar een nieuwe beeldtaal, en deze foto markeert die zoektocht.” Ook de afgelopen twee jaarwinnaars van World Press Photo passen in deze trend. Twee jaar geleden fotografeerde Spencer Platt Libanese jongeren in een prachtige rode cabrio in de verwoeste straten van Beirut tijdens de oorlog met Israel. En vorig jaar won Tim Hetherington de hoofdprijs met een onscherpe foto van een vermoeide en schijnbaar wanhopige soldaat in Afghanistan. Geen bloed, geen tranen, maar vooral een beeld van de kleine gevolgen van het grote nieuws.

Maar toch heeft deze foto nog net iets meer uitleg nodig dan zijn voorgangers. De foto kan net zo goed in Irak, Rusland of Brazilië zijn gemaakt. En het huis op de foto lijkt op het eerste gezicht meer op een drugspand dan op een modale burgerwoning (dit komt overigens door inbrekers). Zo uit de context gehaald van Suau’s gehele fotoserie, die van de jury van World Press Photo de tweede prijs in de categorie Dagelijks Leven kreeg, zegt de foto bijna niets over de economische crisis.

Ironisch genoeg heeft de economische crisis ook effect op Suau zelf. In een interview met Photo District News zegt Suau, die in 1987 ook al de World Press Photo van het jaar won, dat hij door de economische crisis minder opdrachten krijgt. Ook gaat het met zijn vaste opdrachtgever Time niet goed. Verder vertelt hij aan PDN dat hij veel moeite moest doen om zijn verhaal over Cleveland gepubliceerd te krijgen. Zijn reportage waarmee hij nu een van de grootste prijzen in de fotojournalistiek heeft gewonnen, werd in eerste instantie alleen online gepubliceerd.

Elders is het ook…afval

Cradle to Cradle. Hype of Toekomst

Centre Céramique, Maastricht

9.12.08 – 21.02.09 (Meer informatie)

Sinds VPRO’s Tegenlicht twee jaar geleden een documentaire uitzond over het Cradle to Cradle-concept van chemicus Michael Braungart en architect William McDonough is in Nederland ogenschijnlijk een kleine revolutie uitgebroken. Minister Cramer integreerde C2C in haar beleidsplannen en de stad Almere plande een hele wijk volgens de C2C regels. Maar vooral Limburg raakte in de ban van de twee progressieve denkers. Tal van beleidsmakers, ondernemers en vormgevers in Limburg begonnen na het zien van de Tegenlicht film met cradelen. In een tentoonstelling in het Centre Céramique in Maastricht wordt bekeken wat bedrijven en overheden in Limburg inmiddels met C2C hebben gedaan. Is C2C het nieuwste buzzword, of heeft het echt toekomst?

In 2002 publiceerden Braungart en McDonough hun ideeën over radicaal duurzaam produceren in hun bestseller Cradle to Cradle: Remaking the Way We Make Things. Het basisidee is dat alle onderdelen van een product of biologisch afbreekbaar moeten zijn (zoals een stuk fruit dat is) of dat de onderdelen weer gebruikt worden in een volgend productie proces (zoals bij glas). Zo zal er nooit restafval overblijven. Alle grondstoffen van een product blijven in de cyclus (“wieg tot wieg”). Anders gezegd, door spullen weg te doen creëeren we geen afval, maar juist ‘voedsel’ voor nieuwe producten.